Gabriela Pawlina „Trzy” Ocena: 4/6

SZLIFOWANIE DIAMENTU

Nie obwiniam autorkę o ten błąd, bo to debiutantka. Ale poważne wydawnictwo, które do tego specjalizuje się w kryminałach, naprawdę [tu powinno paść ciężkie przekleństwo] nie powinno robić takich numerów! No, dajcie spokój! Spoiler w pierwszym zdaniu?!

Oczywiście, nie każdy na to wpadnie. Raymond Chandler twierdził jednak, że kryminały przeznaczone są dla średnio inteligentnego czytelnika. Kiedy ten średnio inteligentny czytelnik, do tego średnio otrzaskany na temat tego, co dzieje się w otaczającym (kryminalnym) świecie czyta, że ta historia inspirowana jest prawdziwymi wydarzeniami, dostaje tak czytelny sygnał, od razu zaczyna kombinować, i już po kilku rozdziałach zapala mu się światełko alarmowe.

No niestety, choć autorka zgrabnie podrzucała fałszywe tropy, to już gdzieś tak w połowie przeczucie co do tego, kto zabił coraz mocniej się nasilało, aby na koniec zamienić się w pewność. Drogie wydawnictwo „Filia”, naprawdę musieliście mi zepsuć przyjemność z lektury?!

Moja irytacja jest tym większa, że książka jest naprawdę dobrze napisana, i to wcale nie „jak na debiutanta”. Gabriela Pawlina to nieoszlifowany diament, ale to nie tylko od niej, lecz również od wydawnictwa zależy, czy uda się diament zamienić w brylant.

Autorka pisze świetnym językiem, tworzy interesujących, pełnokrwistych bohaterów, umiejętnie podrzuca fałszywe tropy, wprowadza doskonale zdokumentowane, wiarygodne realia, a na dodatek potrafi budować precyzyjną wielowątkową intrygę, gdzie wszystko do wszystkiego pasuje. Do ideału trochę brakuje, ale to przecież debiut, więc niedociągnięcia przy odrobinie dobrej woli można wyeliminować. Autorka ma duży potencjał, szkoda by było go zmarnować.

Co mi nie zagrało? Po pierwsze – za długie to wszystko, za długie. Dotarłam do momentu, gdy już chciałabym, żeby historia zmierzała do końca, patrzę na licznik, a nie jestem nawet w połowie. A już końcówka, kiedy wiemy kto zabił, wlecze się niemiłosiernie. To jest dobrze napisane, więc jakoś się to czyta, ale czytałoby się lepiej, gdyby autorka odpuściła sobie niektóre wątki. Zwłaszcza wątki osobiste dotyczące pary głównych detektywów i ich relacji damsko-męskich. Kilkanaście razy (nie przesadzam) już-już wydaje się, że skonsumują związek, a tu klapa. Cierpliwość czytelnika zostaje wystawiona na ciężką próbę.

Życie osobiste detektywów odgrywa momentami rolę pierwszoplanową, co na szczęście daje się usprawiedliwić tym, że wiąże się ze śledztwem, ale w tym wątku poniosła autorkę zbyt wybujała wyobraźnia. Zamiast porządnego tła obyczajowego otrzymaliśmy brazylijską telenowelę, w której najważniejszym motywem jest to, kto jest czyim ojcem, kto dziadkiem, kto matką, kto siostrzenicą, kto kogo zgwałcił, kto „to” zrobił z miłości i kto kogo zdradził.

Czuję się też zawiedziona, że tylko jeden z trzech wątków kryminalnych został doprowadzony do końca. Mogę to częściowo usprawiedliwić (chociaż nie pochwalam) w przypadku historii „mafijnej”, no bo w końcu coś trzeba zostawić na kolejną książkę. Wątek psychopaty, który przez cały czas sprawiał wrażenie najważniejszego (ponieważ autorka pozwalała mordercy przedstawiać swój punkt widzenia), powinien jednak być sumienniej wyjaśniony (zwłaszcza, że pojawił się drugi podejrzany).

Zawyżam ocenę dla zachęty. Gabriela Pawlina wydała właśnie kolejną powieść. Chętnie się przekonam, czy diament się szlifuje i trzymam kciuki, żeby nie dopadł autorki syndrom drugiego tomu.