sobota, 11 czerwca 2016

Radka Franczak „Serce” Ocena: 6/6


SŁOWA PEŁNE MAGII
Ile razy zdarzyło Wam się, że jakaś książka uwiodła Was od pierwszego zdania? Niewiele, prawda? Miłość od pierwszego wejrzenia też przydarza się raczej rzadko. Ale jak już się zdarzy, to od razu wiecie, że wpadliście jak śliwka w gwóźdź. Nieważne że on/ona ma włosy czarne jak noc, a przecież od zawsze mieliście skłonność do rudzielców. Co z tego, że słucha tych okropnych Zeppelinów, kiedy Wy zaczynacie dzień od ustawionego w budziku swingowego hitu Michaela Buble. To wszystko przestaje mieć znaczenie. Liczy się tylko, żeby była obok. Albo był.
I to jest właśnie przypadek tej książki. Zostałam zauroczona na amen. Wciągnięta przez jakiś wir, bez wątpienia za sprawą czarów. Bo ta książka jest magiczna. Chociaż opowiada o sprawach trudnych i ostatecznych, nie przygnębia, tylko dodaje sił. To pasjonująca opowieść o poszukiwaniu tożsamości, napisana pięknym, niezwykle plastycznym językiem, odnajdująca w zwykłych przedmiotach i czynnościach magię, której nigdy byśmy tam się nie spodziewali.
Pozytywna energia tej książki nie bierze się znikąd. Przez cały czas czytelnik ma wrażenie, że obcuje z czymś do głębi prawdziwym, że razem z bohaterką przechodzi na kolejne etapy wtajemniczenia, że razem z nią przepoczwarza się i coraz bardziej odkrywa siebie. Wrażenie to jest na tyle niesamowite, że chcielibyśmy w tym szkatułkowym świecie trwać i trwać, i dalej odkrywać nowe horyzonty. Niestety, wszystko się kiedyś kończy, ta powieść również.
Od dawna, odkładając przeczytaną książkę, nie było mi tak bardzo o żal, że się skończyła…
Dajcie się zauroczyć. Koniecznie!

środa, 8 czerwca 2016

Agnieszka Pietrzyk „Śmierć kolekcjonera” Ocena: 3/6


I CO DALEJ?
„Śmierć kolekcjonera” Agnieszki Pietrzyk przez długi czas czytałam z przekonaniem, że nareszcie będę mogła skomplementować polskiego autora. Tymczasem książka się skończyła i…
I na tym powinnam zakończyć tę recenzję, bo mniej więcej to samo zrobiła autorka.
Trochę jednak ciepłych słów się należy.
Agnieszka Pietrzyk sprawnie prowadzi narrację w konwencji klasycznego kryminału, trochę jak u Agaty Christie – mamy ograniczony krąg podejrzanych i trzeba tylko wyeliminować niewinnych. Do tego ciekawa jest para śledczych – gliniarz i pani prokurator – każde z nich ze swoją prywatną tajemnicą. Wątki z ich prywatnego życia nie odciągają od akcji, a zręcznie ją uzupełniają.
Za to - zakończenie…
Wprawdzie (na szczęście!) wyjaśnia się, kto zabił, ale Agnieszka Pietrzyk zostawia tak wiele niedokończonych wątków, że uczucie niedosytu skutecznie eliminuje wszystkie wcześniejsze pozytywne doznania. Jedynym usprawiedliwieniem może być to, że autorka ma zamiar kontynuować losy bohaterów i zostawiła sobie wyjaśnienie niektórych wątków na kolejną powieść. Jeśli nie taka była intencja autorki – to ja za takie niedokończone powieści i niepoważne traktowanie czytelnika – dziękuję.

poniedziałek, 6 czerwca 2016

Robert Ostaszewski „Zginę bez ciebie” Ocena: 3/6


SCHABOWY Z KAPUSTĄ
Ta książka nawet nie jest zła. Powiem więcej – jest poprawna. Ale poprawne kryminały – to tak trochę jak poprawne schabowe z kapustą. Zjemy, bo jeść każdy musi, ale o wrażeniach kulinarnych raczej nie będziemy dyskutować.
Niby wiele elementów w tej książce sprawia wrażenie takich jak trzeba – intryga nieźle skonstruowana, główny bohater i jego rozterki – całkiem do zaakceptowania, ale lekturze towarzyszy permanentne uczucie niedosytu. Może dlatego, że akcja przez połowę powieści rozwija się tak niemrawo, że nie zdziwiłabym się, gdyby ktoś nie doczytał jej do końca.
Drugi wątek – z depresją bohatera, wyjaśniający śmierć jego żony, z założenia miał zapewne poruszać i zmuszać do głębszej refleksji. Ale nie porusza. Bo od początku wiemy, że żona nie żyje, więc suspensu w tej historii nie ma za grosz. Oczywiście, można też twierdzić, że nie o suspens tutaj chodzi, ale przecież to kryminał – jest policjant i śledztwo - więc czytelnik ma trochę większe wymagania.
Rozumiem przesłanie i je kupuję, dlatego nie znęcam się tutaj nad autorem, ale trochę mi żal, że Robert Ostaszewski napisał tę książkę trochę tak, jak przeciętny uczeń wypracowanie domowe na nielubiany temat – żeby zaliczyć. Potencjał był dużo większy.

piątek, 3 czerwca 2016

John Grisham „Samotny wilk” Ocena: 5/6


WIĘCEJ TAKICH WILKÓW
Jak ja się cieszę, że jeden z moich ulubionych autorów znowu wrócił do formy. I to w jakim stylu!
Jego poprzednia książka („Góra bezprawia”) bardzo mnie rozczarowała. Przez trzy czwarte powieści nic się nie działo, a kiedy wreszcie zawiązała się jakaś akcja – książka się skończyła. W mojej głowie, przyznaję ze wstydem, zaczęła pojawiać się nawet niecna myśl: czy przypadkiem autor nie jest już tak bardzo zmęczony, że zamierza chyłkiem przejść na emeryturę, bo zaczyna brakować mu pomysłów?
A tymczasem – takie miłe zaskoczenie. W „Samotnym wilku” pomysłów jest tyle, że można by nimi obdzielić trzy powieści. Wbrew pozorom to również wada, dlatego zabrałam ocenie jedną gwiazdkę. Początkowo książka sprawia wrażenie zbioru opowiadań, dopiero później wątki zaczynają ładnie się przeplatać. Ale to drobna usterka kompozycyjna, nie zmieniająca faktu, że dzięki takiemu nagromadzeniu przygód książkę czyta się jednym tchem i nie można się od niej oderwać.
Od dawna też nie było u Grishama tak pełnokrwistego, przekonującego, pełnowymiarowego bohatera – faceta z prawdziwymi jajami (chociaż prawnika). Do tego ulubione przez autora motywy – walka z niesprawiedliwością społeczną, z bezprawiem usankcjonowanym przez prawo, z państwem policyjnym (tak! takie rzeczy się dzieją nie gdzie indziej, tylko w gloryfikowanych przez nas, Polaków, Stanach Zjednoczonych) - i powstaje mieszanka naprawdę wybuchowa.
Wiem, że John Grisham nie ma zwyczaju kontynuowania losów bohaterów w kolejnych powieściach (z wyjątkiem serii „młodzieżowej”). Ale może tym razem zrobi wyjątek. Sebastian Rudd jest osobą, z którą naprawdę chciałabym się jeszcze spotkać.